trauma; ഇന്ന് മനുഷ്യർക്കിടയിൽ ഏറ്റവുമധികം ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്ന വാക്കുകളിൽ ഒന്നാണ് ‘ട്രോമ’ (Trauma). സുഹൃത്തുക്കളുമായുള്ള സംസാരത്തിലോ സോഷ്യൽ മീഡിയയിലോ നാം ഇത് ഇടയ്ക്കിടെ കേൾക്കാറുണ്ട്. യഥാർത്ഥത്തിൽ ‘മുറിവ്’ എന്നർത്ഥമുള്ള ഒരു ഗ്രീക്ക് വാക്കിൽ നിന്നാണ് ഇതിന്റെ തുടക്കം. ആദ്യം ശരീരത്തിലെ പരിക്കുകളെ സൂചിപ്പിച്ചിരുന്ന ഈ പദം, പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടോടെയാണ് മനസ്സിനേൽക്കുന്ന മുറിവുകളെ അടയാളപ്പെടുത്തിത്തുടങ്ങിയത്. വില്യം ജെയിംസിനെപ്പോലുള്ള ചിന്തകർ ഇതിനെ ‘ആത്മാവിലെ മുള്ളുകൾ’ എന്നാണ് വിശേഷിപ്പിച്ചത്.
പണ്ട് യുദ്ധം അല്ലെങ്കിൽ വലിയ അപകടങ്ങൾ എന്നിവയെയാണ് ട്രോമ എന്ന് വിളിച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ കാലക്രമേണ ഇതിന്റെ അർത്ഥം വികസിച്ചു. 1980-ൽ PTSD (Post-Traumatic Stress Disorder) ഒരു രോഗാവസ്ഥയായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു. ആദ്യമൊക്കെ നേരിട്ട് അനുഭവിക്കുന്ന വലിയ ദുരന്തങ്ങളെ മാത്രമാണ് ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിരുന്നതെങ്കിൽ, പിന്നീട് നേരിട്ടല്ലാത്ത ദുരനുഭവങ്ങളെയും ഈ ഗണത്തിൽ പെടുത്തിത്തുടങ്ങി. ഇതിനെയാണ് ‘കൺസെപ്റ്റ് ക്രീപ്പ്’ (Concept Creep) എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. അതായത് ഒരു വാക്കിന്റെ അർത്ഥം കൂടുതൽ വിശാലമാവുകയും ലഘൂകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന അവസ്ഥ.

ഇന്ന് സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ നിസ്സാരമായ നാണക്കേടുകളോ അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ചെറിയ അബദ്ധമോ പോലും ട്രോമയായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ട്രോമയെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ സംസാരിക്കുന്നത് മാനസികാരോഗ്യ പ്രശ്നങ്ങളോടുള്ള സാമൂഹിക വിമുഖത കുറയ്ക്കാൻ സഹായിക്കുമെങ്കിലും, ഇതിന്റെ അമിത ഉപയോഗം ആ വാക്കിന്റെ ഗൗരവം ഇല്ലാതാക്കുന്നുണ്ട്.

ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം, തന്റെ ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ വിഷമങ്ങളും ട്രോമയാണെന്ന് കരുതുന്നത് വ്യക്തികളിൽ നിരാശയും നിസ്സഹായതയും വളർത്താൻ കാരണമാകും എന്നതാണ്. താൻ ഒരിക്കലും മാറാത്ത ഒരു മുറിവ് പേറുന്ന വ്യക്തിയാണെന്ന ചിന്ത അതിജീവനത്തെ (Recovery) തടസ്സപ്പെടുത്തും. എല്ലാ പ്രതിസന്ധികളും ട്രോമയാകണമെന്നില്ല. വലിയൊരു അപകടം നേരിടുന്നവരിൽ പോലും ചെറിയൊരു ശതമാനം ആളുകൾക്കേ ഗൗരവമായ മാനസിക പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടാകാറുള്ളൂ. ജീവിതാനുഭവങ്ങൾ പ്രധാനമാണെങ്കിലും, അവ മാത്രമാണ് നമ്മുടെ വ്യക്തിത്വത്തെ നിശ്ചയിക്കുന്നത് എന്ന് കരുതരുത്. ട്രോമ എന്ന വാക്കിനെ വിവേചനബുദ്ധിയോടെ സമീപിച്ചാൽ മാത്രമേ യഥാർത്ഥത്തിൽ സഹായം ആവശ്യമുള്ളവരെ തിരിച്ചറിയാനും അവർക്ക് കൃത്യമായ പിന്തുണ നൽകാനും നമുക്ക് സാധിക്കൂ.